Rozdział 4: Pośrodku

Hej ho!

W tym tygodniu wszystko było nadzwyczaj spokojne.

Szkoła - dobrze, dom - dobrze, życie - dobrze.

Oczywiście tak wyglądał początek.

Środa była jednym z szczęśliwszych dni. Przecież było wolne.

Tylko, że dokładnie po środku tygodnia stało się coś, co

zepsuło mi cały dobry humor.

Nigdy nie chciałam się żalić. Martwienie ludzi jest nie w moim stylu. Wolę to przeżyć sama w sobie. Więc nie powiem wam co się stało. Tak żebyście się nie martwili. Sami macie mnóstwo zmartwień.

Z tego wszystkiego się pochorowałam i przeżywam jeden z najdłuższych weekendów w moim życiu.

No i miałam się wynurzyć, ale jestem gdzieś po środku.

W wielkiej pustce. Na dnie miałam chociaż piach, a tutaj nie mam nic.

To chyba jest najtrudniejszy etap. Nie mam się czego przytrzymać, ani odepchnąć.

Mam tylko swoją wolną wolę.

Chorus

 

Dzieci podzielone na pół

Hej ho!

Nie wiem czemu, ale brakuje mi postów, w których mogłam się wygadać, wypłakać, wyśmiać, czy po prostu wyżalić. Dlatego, chyba znowu zacznę takowe teksty pisać.

Największy wpływ na dzisiejszy wpis miało pytanie mojej mamy, które zadała mi o jakiejś jedenastej w nocy:

"Gdzie wolałabyś mieszkać, u mnie, czy przenieść się do taty?".

Nie chodzi o to, że moi rodzice się rozwodzą, wtedy to pytanie tak mnie nie zdziwiło...

Moi rodzice już są rozwiedzeni.

I przyznam się, że po usłyszeniu tego pytania zachciało mi się płakać.

 Ja nie przeżyłam rozstania rodziców jakoś specjalnie. Nawet spodziewałam się tego, bo dało się coś wyczuć w powietrzu. Oczywiście nie chodzi o to, że mnie nie dotknęło, ale nie płakałam...

Szczerze to prawda, że dzieci najgorzej przeżywają rozwody. I to nie jest tylko kilka chwil, w których decydują z kim wolą zostać, albo kiedy sąd to robi za nie. Rozwód trwa przez resztę ich życia.

Ja i mój brat jesteśmy na to żywymi dowodami.

Cały czas krążymy od jednego miejsca do drugiego, zawsze gdzieś pomiędzy, nigdy na miejscu. Wszystko przeżywamy podwójnie. Wszystkie święta, urodziny, imieniny, rocznice razy dwa, z odwieczną walką o termin. Poświęcać i jednej i drugiej stronie wystarczająco czasu. Szybko decydować i wypełniać swoje plany. Żyć szczęśliwie między ludźmi, którzy kiedyś siebie kochali, a teraz nawet nie patrzą na siebie na ulicy.

Czasem czuję się jak marionetka, która zrobi wszystko, jeśli tylko pociągniesz za odpowiedni sznurek.

Nie życzę nikomu rozwodu, nawet największemu wrogowi.

I nikomu nie życzę podejmowania decyzji w tak młodym wieku.

Rozlałam siebie po równo

Do kilku szklaneczek

Po to by nikomu mnie nie zabrakło

Tylko jedna z nich została pusta

Chyba zapomniałam o sobie

rozerwany Zmarzluch