Rozdział 8: Ukrywam wszystko

Hej ho!

Nie wiem czemu, ale ostatnio wszystkie moje posty są takie poważne i strasznie smutne.

Nawet nie wiem kto chciałby to czytać...

Może to rzez to, że wszystko w sobie tłamszę i przyduszam, a później potrzebuję to wszystko gdzieś pokazać. Często czuję się jak oszustka, mówię "Wszystko w porządku", a jednak coś mnie trapi. Nie umiem powiedzieć, że zachowanie niektórym mnie gorszy. Staram się nie martwić innych.

Można powiedzieć, że na co dzień zakładam maskę dobrego humoru.

To nic...

Myślę, że każdy z nas ma takie maski, że nie tylko ja taką zakładam.

To chyba nic złego, że chcemy być lepszymi, niż jesteśmy naprawdę. 

zza maski

Rozdział 7: "Bez niespodzianek życie byłoby nudne"

Hej ho!

Niespodzianki są nieodłącznym fragmentem naszego życia. Ale o tym później.

Dzisiaj, było nadzwyczaj spokojnie. Ludzie byli mili, sprawdzian z angielskiego w miarę prosty, a w-f chociaż męczący to nawet przyjemny.

Moja podróż na powierzchnie staje się odrobinę łatwiejsza. Nawet mój wrodzony optymizm odradza się jak feniks z popiołu. Staram się pisać regularnie, robić brzuszki, poprawić samodyscyplinę.

I choć nauka wciąż mi nie w smak, to przełamuję moją niechęć do książek i szkolnych obowiązków.

Wszystko jest na dobrej drodze.

Ale jak już pisałam nasze życie jest nieprzewidywalne i funduje nam niesamowite niespodzianki.

Czasami zaskakują nas pozytywnie, a czasami wręcz przeciwnie.

Ostatnio spotykają mnie same niemiłe niespodzianki.

Wydaje mi się, że coś chce mnie złamać i wgnieść z powrotem w dno, najlepiej zakopać pod tym całym mułem.

Nie chce mówić tego nikomu prosto w twarz, nie chcę robić z tego niesamowitej sensacji, która rozeszłaby się po moim małym mieście z prędkością światła. Tutaj jestem choć częściowo anonimowa, ja i moja prywatność.

Zauważyłam, że wszystko co złe przychodzi do człowieka raz, a porządnie. Później zostawia nas na jakiś czas i daje nadzieję na to, że nie wróci, tylko, że potem przychodzi z jeszcze większym bólem.

Dzisiaj dowiedziałam się czegoś co boli.

Ktoś, tak młody, przyjacielski, szczery i pogodny, i ktoś tak bliski mojemu sercu zachorował.

Ktoś z kim spędziłam wspaniałe dziecięce chwile.

Moja droga kuzynka zachorowała, a raczej została zraniona, czymś co nazywa się guzem mózgu. 

Moje serce płacze, ale oczy nie mogą.

Teraz po operacji, niby wszystko jest w porządku, ale tak czy siak martwię się. Bo to wszystko trwa i wszystko ma na jej przyszłość jakiś wpływ.

Jedyne co mi zostaje to się modlić i karmić nadzieją.

To wszystko co jak na razie mogę zrobić.

zasmucona

Rozdział 6: Wszystko przeżywam w środku

Hej ho!

Ludzie czasami mówią, że jestem za cicha, że za mało się odzywam, że w ogóle nie umiem pokazać siebie w dobrym świetle. Czasami nawet mówią, że jestem strasznym bucem, bo nie potrafię się sama odezwać.

To nie jest prawda. Może jestem nieśmiała i większość spraw zachowuje dla siebie, ale nie dlatego, że myślę, że ludzie nie są godni mojej uwagi. Ja po prostu jestem introwertykiem i ciężko mi wierzyć w to, że szczegóły mojego życia mogą zainteresować innych. Z tym blogiem jest oczywiście inaczej, piszę go bardziej dla siebie, żeby znaleźć spokój i spojrzeć na codzienność z dystansem. Jednak to, że ktoś go czyta sprawia mi wielką przyjemność.

Cóż niezrozumienie mojego introwertyzmu trochę mnie denerwuje. Ludzi utarli sobie pewien schemat.

Ekstrawertyk - ten zabawny, wygadany, zna się na każdym możliwym temacie, z nim można się zadawać.

Introwertyk - ten olewający ludzi, nie da się normalnie pogadać, nie ma powodu do zadawania się z taką osobą.

Tylko, że to nie prawda. My po prostu wolimy pomilczeć, pomyśleć trochę dłużej nad jakimś zagadnieniem, nie mówić o wszystkim od razu. To nie znaczy, że nie potrzebujemy przyjaciół.

Czasami potrzebujemy odpoczynku od ludzkiego towarzystwa. Perfekcyjny wieczór to ten przy kubku herbaty z książką w ręce lub przy dźwiękach dobrej muzyki.

Więc jeśli w waszym otoczeniu są introwertycy to nie spisujcie ich na straty. Oni mają wiele do powiedzenia i kiedyś się przed wami otworzą.

introwertyczka